Ik zei het toch

Ik zei toch dat ik de lente al rook! Wat is het fijn om buiten te zijn en de zon te voelen op je gezicht. We hebben al buiten geluncht en de kinderen springen weer op de trampoline. Om hen heen rommel ik lekker in de tuin en maak foto's. 

De eerste bloem van de clematis armandii gaat open

en heeft vier blaadjes. Is weer eens wat anders.

Ik blijf me verbazen over de hoeveelheid knoppen. Vorig jaar was er maar één.

Het longkruid (pulmonaria) begint te bloeien. De bloemetjes hebben twee kleuren (paars en roze) en het blad is gespikkeld. Voorheen vond ik dit een raar plantje met een beetje ziekelijk uitziend blad maar sinds ik deze plant in de tuin heb, word ik ieder jaar enthousiaster. 

Deze vrolijke vriend ontdekte ik vorige week voor het eerst. Ik weet eigenlijk niet wat het is. Het blad lijkt op dat van een klaver maar het bloemetje zegt me niks. De kleur is roze/paars. Tips zijn welkom.

De ranonkelstruik staat op uitbarsten. Ik zie de gele bolletjes vanaf mijn 'plek' aan de keukentafel en vind het een zeer geslaagde struik.

De takken lijken op slingertjes met pompoms.

Door het warme winterweer (dat klinkt grappig) zijn veel eenjarige planten gespaard gebleven. Daardoor hoef je veel minder binnen voor te zaaien want de zaailingen staan al her en der verspreid door de tuin.

Zoals het slaapmutsje. En dit is geen ielige zaailing. De doorsnee is bijna 10 centimeter.

Ook de scabiosa heeft enorme rozetten gemaakt. 

En de verbena bonariensis  is al nieuwe uitlopers aan het maken. Even voor de duidelijkheid: die uitlopers groeien uit de 'oude' plant die normaliter in december of januari afsterft. 

De broccoli schep ik straks in een nieuw moestuinbed en hoop dat ze me een enorme voorsprong bieden. 

De snijbiet hoeft niet eens opnieuw gezaaid te worden. Die blijft gewoon doorgaan. Ook als er een boot over hen heen vaart...

Tot slot wat radijsjes. Tenminste, dat wat radijsjes hadden moeten worden. In plaats van een bolletje zijn het lange slierten geworden. We hebben niet geproefd. We vonden ze teveel op wormen lijken...

Ruik

Ik rook 'm gisteren al hoor. Wil je deze miniposter ook ophangen en eventueel inkleuren (want dat is wat de kinderen nu aan het doen zijn:) dan moet je de afbeelding opslaan en vervolgens uitprinten. Veel plezier ermee!

Heerlijkheid

Oh hoe heerlijk die blauwe lucht.

En kijk eens naar de knoppen van de clematis armandii.

Dat belooft wat!

Het bubbeltjesplastic hielp 'm de winter door:) U weet wel, die twee nachten vorst van een poosje terug...

Ik hoop echt dat het hierbij blijft. Want ik zie uit naar de lente.

Zag tot mijn grote verbazing gewoon olijven in de boom. Is een zoekplaatje.

Echte! 

En ik zag ook deze twee duiven in onze boom.

Dat moeten dan wel tortelduiven zijn. Ik ben geen duivenkenner maar turend naar een foto op internet denk ik dat het Turkse tortelduiven zijn. Dat maakt het meteen een stuk leuker. Turkse tortelduiven. Kom maar door met die lente.

Zie ze nou lekker zitten.

Tijd voor de tuin en een recept

Ik mis die sneeuw voor geen meter! Mijn geweldige helichrysum leeft namelijk nog steeds. Het is een eenjarige en overleefde tot nu toe geen enkele winter. 

Hij staat in de houten bak voor het huis waar echt geen zon komt. Samen met de maagdenpalm (die trouwens wel wintergroen is) bezorgt deze bak mij altijd een glimlach. De narcisjes en blauwe druifjes komen ook al op. Hoe heerlijk.

Hopelijk overleeft ie de nachtvorst waar we deze week last van hebben en dan mag wat mij betreft de lente beginnen.

Een klein gedeelte van mijn moestuin groeit deze winter gewoon door. Dit is de andijvie (tussen het afgevallen blad van de boom).

En mijn kropsla 'Wonder der vier jaargetijden' is een soort boompje geworden.

Net zoals de Toscaanse palmkool, ook bekend onder de naam cavalo nero.

Die heerlijk smaakt met gebakken kikkerwerten en ui gekruid in 'ras el hanout'. Het recept komt uit Natajsa Boudewijns boek 'Green Delicious' en is eveneens de naam van haar website. Hieronder mijn variant op haar recept:

Als je het recept wilt printen, moet je het even opslaan en dan als A4'tje uitprinten. Binnenkort meer!

I

Groei en bloei in oktober

Er bloeit nog best veel in de tuin bij de rode brievenbus in oktober. 

Spontane creatie bij de schuifpui. Dahlia's en scharnierbloemen. De grote bladeren links zijn van de stokroos. Hij maakt nu zijn bladeren en volgende zomer gaat hij bloeien. Rechts op de voorgrond zegekruid. Dit kom ik overal in de tuin tegen. Waarschijnlijk een keer een stronk zegekruid met rijpe zaadjes op de composthoop gegooid. Dom, dom, dom...

In de border-to-be aan de voorkant van het huis bloeit een goudsbloem. Zo leuk om te zien dat in een hoop wit zand toch van alles groeit. Check de schoenlappersplant achter de goudsbloem. Die komt uit de zijtuin en is zeer waarschijnlijk meeverhuisd met een schep zand afkomstig uit de verbouwing. 

Deze zonnebloemetjes hebben te lang in een zaaibakje gestaan. Ik wilde ze eigenlijk weggooien half augustus. Ze zagen er zo slungelig, uitgedroogd en sprieterig uit dat ik ze weinig kans gaf. Zo zie je maar weer dat je ze altijd in de grond moet zetten. In oktober ben je er dan blij mee. Zeer blij!

Och, mijn dahlia. Of eigenlijk Simones dahlia. Toen mijn liefste Moon vorige zomer overleed, bloeide deze bloem zo mooi. Zo overdadig. Zo troostend. Het werd Simones dahlia. Nu, half oktober, bloeit hij nog steeds. En tovert hij een glimlach op mijn gezicht omdat elke keer als ik de bloem zie aan Simone denk. 

Geranium Ann Folkard. Ook een glimlach, maar dan omdat ie zo absurd lang bloeit. En een beetje omdat ie naar mijn man heet. Volkert. Wij noemen deze plant dan ook gewoon Ann Volkert. 

Dit bodembedekkend ensemble maakt me iedere keer blij als ik er langs loop. Het grijsgroen van de helichrysum petoliare met het paarsbruin van het kruipend zenegroen is een zeer fijne combinatie.

Ah! Daar is ie eindelijk. De atalanta. We verwachten hem al een poosje maar de eerste spotten we pas op 6 oktober. 

De oplettende kijker heeft misschien gezien dat ik onze openslaande tuindeuren azuurblauw heb geverfd. We zijn er nog niet over uit. De naam van de verf is mooier dan de kleur. En daarbij komt dat mijn man het eigenlijk niks vindt. Ik ga nog één poging doen met hemelsblauw en anders wordt het gewoon wit.

Huh? Een roze gemêleerd slaapmutsje. 

Deze oranje heb ik zelf gezaaid. Leuk hoor dat ze door blijven bloeien. Echt een aanrader!

Septembertuin in oktober

Eerst nog wat septemberfoto's. Dat had ik immers beloofd. En beloofd is beloofd daar houd ik me bij, mijn woord is zo goed als een olifantsei. (uit: Slurfje past op het ei van Dr. Seuss).

Zicht naar rechts vanaf de tuintafel.

 

Zicht vanaf de koude bak richting de buren. Check de enorme bos helianthus Lemon Queen linksboven. 

Daar kan geen bos bloemen tegenop.

Ook een fijn bosje.

Ah, september. Ik 'maai' vaak eerst met mijn handen voor me uit zodat ik geen spinnenweb in mijn gezicht krijg. Dat blijft toch altijd een naar gevoel, die draden tegen je gezicht. Maar bij deze kunstwerkjes blijf ik altijd even staan kijken.

En in september gaan de asters bloeien.

Eerst zijn de kopjes nog dicht maar zodra ze open gaan, worden het ware vlinderlokkers. Net als de verbena bonairiensis.

Koolwitje op verbena.

Gehakkelde aurelia op verbena (is er dan ook een 'gewone' aurelia, vroeg mijn man onlangs.) Een ongehakkelde zeg maar? Iemand die mij antwoord kan geven op deze vraag?

En ze houden ook van scabiosa. Het schurftkruid, weet u nog wel. 

In september wordt eveneens de heg gesnoeid. Dit had in juni eigenlijk ook gemoeten maar toen had ik geen zin. En ik hoopte stiekem dat ik het wel zou redden met één keer snoeien per jaar. Helaas. Ik had namelijk geen rekening gehouden met één van onze achterbuurmannen van bijna twee meter die altijd met zijn fiets langs onze heg moet. Hij kwam aan de deur vragen of ik binnenkort nog van plan was om de heg te snoeien. Oeps. En hij had gelijk hoor. De heg was enorm gegroeid deze warme zomer. Volgend jaar maar weer een rondje doen in juni en september. 

En dan nu de spectaculaire na-foto. Ineens zien we weer dat de achterbuurman (niet die van twee meter, maar een andere:) twee dakramen heeft onder zijn dakkapel. En dat er nog een boom staat voor de enorm grote boom in het midden. Die boom is trouwens reusachtig. In grootte maar ook in schoonheid. Fijn detail is dat we precies op deze boom  uitkijken vanaf de keukentafel in de aanbouw. Daar is over nagedacht!

Wie is toch die vrouw die maar één keer per jaar de heg snoeit? Schande!