Mijn lijst met blogs

maandag 4 februari 2013

She's back

Ik ben weer terug.Welkom! Hoe fijn is het dat ieder jaar de hele tuincyclus weer van voor af aan begint. Net toen ik de moed bijna opgaf -het blijft vast altijd koud en wit- waren ze daar: de eerste sneeuwklokjes.

Vorig jaar kreeg ik van Lian een hele tas vol met sneeuwklokjes uit haar schoonmoeders tuin. De tas stond eerst een paar dagen in een pot op tafel want ze waren in bloei uit de tuin geschept. Met opzet. Want sneeuwklokken kun je het beste (ver)planten als ze in bloei zijn of nèt uitgebloeid. Je deelt de kluit in kleine polletjes en plant ze overal en nergens weer uit. Zet toefjes van 4 à 5 bolletjes bij elkaar.

De vreugde was groot toen de sneeuw eindelijk verdween. Ik had al een paar keer gekeken voor de sneeuw of ik wat sprietjes kon vinden. Helaas. De dag nadat de sneeuw weg was (wat een vieze, drekkige tuin houd je dan over) zag ik de eerste sprieten boven de grond uitpiepen. Joehoe. De sneeuwklokjes doen het! Ik word er zo blij van. Ik had namelijk nog geen sneeuwklokjes. Nu weet ik dat dit een groot gemis was in mijn tuin.

Om de sneeuwklokjes beter te kunnen zien vanuit de aanbouw, die overigens nog geduldig wacht op de nieuwe keuken en houten vloer,  vertrok ik vandaag met mijn groene tuintasje (links van de roze emmer) de tuin in om wat ruimte te maken. Heerlijk! Helemaal omdat het vanochtend best hard regende.

Ik heb nog nooit zulk goed zicht gehad op de Amersfoortborder. Dit was de eerste border die ik aanlegde in de * voorheen beter bekend als*  tuin bij de rode brievenbus. De eerste twee jaar lag de border langs de zijmuur van ons huis. Uit het zicht. Nu ligt er een heel nieuw stuk tuin in het verschiet. 

Uiteraard zit mijn hoofd vol met ideeën en plannen. Die krijgen langzaam vorm. Ik ga stap voor stap te werk. Mijn tuin is een leeftuin. Alles gaat in etappes. Maar mijn vingers jeuken.

De tuinkas die twee jaar geleden aan diggelen waaide, heb ik uit de Amersfoortborder getild en naast de koude bak gelegd. Misschien kan er een kast van gemaakt worden met deuren. Zodat ik daar al mijn potjes en plantenbakken in kan stallen. Uit het zicht. Want ik heb er namelijk heel veel...

woensdag 19 september 2012

Bloemen van dichtbij

 Scabiosa

 Scabiosa

 Abessijnse gladiool

 Scharnierplant

 Aster (met vlinder)

 Dahlia's

 Dahlia

 Dahlia

 Oostindische kers

 Dahlia

Dille

De tuin is er nog








donderdag 30 augustus 2012

woensdag 11 juli 2012

Wonder der vier jaargetijden

Wat groeit er hedentendage in de moestuin?

Botersla met de geweldige naam 'wonder der vier jaar getijden'. Hij smaakt ook nog eens heerlijk. 

 Rode snijbiet. Zo mooi. Nog niet gegeten...

 Doorgeschoten witte snijbiet. Ik wacht op de bloemen. En 'good old' paarse melde. 

Op de achtergrond de kolen: palmkool, koolrabi, spruitkool.

 De bedden van de kinderen met daaromheen veel bloemen. Op deze foto zijn net nieuwe plantjes gezet. Onder andere bloemkool en broccoli. Ben benieuwd. De sperziebonen groeien goed aan de tipi. Nu maar hopen dat het niet te nat blijft anders stagneert de groei. 

E
Stokrozen. Eindelijk! Gelukkig zijn ze roze. Na al een paar knoppen opengepulkt te hebben zonder resultaat, had ik op een dag beet. Lichtroze blaadjes. Altijd weer spannend wat voor kleur zich uitgezaaid heeft. Zo had ik ooit perzikachtig oranje/bruine stokrozen. Een klein persoonlijk traumaatje...

Papaver

En hoe gaat het eigenlijk met het stukje grond naast de koude bak? Even een fijne voor en na. De eerste foto is genomen op 5 juli. De tweede op 11 juli. Wat een verschil. Na wat fikse regenbuien is mijn zelf gezaaide bloemenwei (zo heet dat altijd in tuintijdschriften) geëxplodeerd.  Ik heb alle restjes zaad in één bak gedaan en die vervolgens kwistig rondgestrooid. 

  



woensdag 4 juli 2012

Voor en na

 Voor

Na

Ik gaf de houten plantenbak -gemaakt door mijn vader!- een poederroze lik verf.  Of zoals de kinderen de kleur omschrijven: yoghurt met cassisranja erdoor.

En deze vrolijke vriend groeit maar door in de voeg tussen de stenen. 

Hij zwaait naar binnen en wij zwaaien terug.

En als laatste de enorme bossen vrouwenmantel. Een soort afrokapsels maar dan geel. Wij vinden het heel grappig als Volkert aan de ontbijttafel zit en de 'pruik' op het blauwe kastje precies achter en om zijn hoofd past. 'Cool haar pap!' zei Koosje. 'Staat je goed.'