Mijn lijst met blogs

zondag 14 juni 2015

Sarah Bernardt

Vroeger hing in het lokaal Nederlands het volgende gedicht:



De Waterlelie 

Ik heb de witte waterlelie lief, 
daar die zo blank is en zo stil haar kroon
uitplooit in 't licht. 

Rijzend uit donker-koele vijvergrond, 
heeft zij het licht gevonden en ontsloot
toen blij het gouden hart. 

Nu rust zij peinzend op het watervlak
en wenst niet meer…


Frederik van Eeden (1860-1932)

Ik las het vaak en heb het zelfs uit mijn hoofd geleerd. Wat Frederik van Eeden had met de witte waterlelie, heb ik met pioenroos Sarah Bernardt. 

Zodra de roze bloemen opengaan, uit ik mijn lof en paai ik hen met lieve woorden.

 Vervolgens bedenk ik me dat ik eigenlijk eens een gedicht moet schrijven over de pioenroos. 

 Maar ik kom vaak niet verder dan: pioenroos, oh pioenroos (zoals ik eerder al over de dahlia dichtte...)

Het is goed zo.







Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen